Storythai

LOVE SICK 27
เหตุการณ์ต่างๆได้ผ่านไปมากมายในที่สุดฝันร้ายที่ไม่มีใครอยากให้มันเกิด   มันไม่มีทางที่จะเลี่ยงได้   เพราะมันมีแต่ต้องเลือกเท่านั้น   ระหว่างความรัก   ความกลัว และความเจ็บปวด

ความกลัวนำมาสู่ความเจ็บปวด   แต่ความรักเจ็บปวดยิ่งกว่าไม่มีใครรู้ว่าตนเองจะเลือกอะไร   เพราะมันไม่สามารถเลือกได้ด้วยตัวคนเดียว.........

อาโช   ผมตัดสินใจแล้วฮะ   จินต้องเป็นของผมเท่านั้น   ไม่ว่าใครจะมาเอาไปไม่ได้........ บทสนทนาเล็กๆภายในห้องลับของบริษัทซากุราอิที่จะนำมาสู่ฝันร้ายทั้งหมด   รวมทั้งการลาจากด้วย

.................
......................

ตอนนี้คาเมะอยู่โรงพยาบาล เพื่อรอการทำคลอด   ทำให้จินที่ตื่นเต้นกว่าใครอื่นนั้นดูแลคาเมะมากเป็นพิเศษ

คาซึยะดูแลตัวเองดีดีนะ ใกล้คลอดแล้วด้วย พรุ่งนี้จินจะมาหาใหม่นะ ร่างสูงเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้ม ใช่สิ   ก็ในที่สุด   อีกไม่นานแล้วนี่นาที่จะได้เห็นลูกแล้ว พรุ่งนี้แล้วสินะก็จะกำหนดคลอด

และคงไม่ใช่แค่ชายที่ชื่ออาคานิชิ จิน   เพียงเท่านั้นหรอก   ร่างบางคาซึยะนี้ก็ด้วยอีกคนเช่นกัน   เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่   อารมณ์ดีทั้งวันในห้อง   ถ้าคุนพยาบาลไม่มาปิดไฟบอกให้นอน   ก็คงนั่งยิ้มไปจนถึงเช้าแหละมั้ง




จิน วันนี้แล้วนะ เราตื่นเต้นแล้วก็กลัวด้วยอะ น้ำเสียงปนกังวลเล็กๆของคาเมะทำเอาจินยิ้มบางๆออกมา

เด็กโง่ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น เราจะอยู่ด้วยกันในห้องนั้น ตอนนายทำคลอด ดีมั้ยครับ
มือหนาลูบไรผมบางๆที่ร่วงปรกหน้าผากของคนรักอย่างแผ่วเบา การสัญญาเล็กๆน้อยๆก็ทำให้ยิ้มได้ แหม ก็พูดซะขนาดนั้น

ในที่สุดช่วงเวลาที่คาเมะกังวลก็มาถึง   แต่ถึงแม้จะกังวลยังไง   ก็ยังมีคนคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆตลอดเวลา   ถ้าเป็นอย่างนี้เค้าก็พร้อมที่จะเผชิญกับปัญหาทุกอย่าง

คนไข้คาเมนาชิ มีอาการปวดท้องบ้างมั้ย หมอหนุ่มเดินเข้ามาถามจินซึ่งคอยเฝ้าอยู่ข้างๆร่างเล็กนั่นตลอดตั้งแต่เช้า

ยังไม่มีเลยครับคุนหมอ ผมเห็นแต่เค้ากินเอากินเอา อย่างนี้จะคลอดยากไหมครับ คำถามของจินทำเอาหมอขำไปตามๆกัน ร่างสูงยิ้มเก้อแก้เขินเล็กน้อย

ไม่หรอก   ถ้าแม่แข็งแรงและกำลังใจดีก็หมดห่วงได้เลย   ถ้ามีอะไรก็กดเรียกได้นะ   หมอขอไปทำงานก่อน ร่างสูงโค้งงามๆให้แพทย์หนุ่มทีนึง   ก่อนจะกลับมานั่งสงสัย   หมอคนนั้นก็อายุน่าจะมากกว่าเราแค่ 2ปี   แต่ทำไมเป็นหมดที่เก่งจังนะ   ช่างเถอะ   สนใจคาเมะดีก่า

จิน   เอ่อ   เมื่อไหร่เราจะปวดท้องอะ ร่างเล็กเบ่งแก้มป่องพองลมสุดฤทธิ์ ก็จินน่ะสิ   ขำซะขนาดนั้น   เขินนะ   งอนแล้วด้วย ชิชิ

โอ๋ๆ   อย่างอนน้า   จินไม่ได้ตั้งใจ จินปลอบร่างเล็กที่กำลังงอนแก้มป่องหันไปทางอื่น   แหม   ถามมาซะน่ารักเชียว.....

อ๊ะ   จิน   ปวด   อึก   ปวดท้อง จินที่เห็นดังนั้นก็รีบเข้าประคองพร้อมให้กำลังใจ   เตรียมกดเรียกพยาบาล   หากแต่คาเมะรั้งไว้   ก่อนจะปล่อยก๊ากออกมา

คริๆ   หึหึ   ฮ่าๆๆ   ร่างสูงเข้าใจในทันทีว่าโดนหลอก   เสียฟอร์มสุดๆ   แต่ก็ขำออกมาด้วยเช่นกัน   ในห้องที่มีแต่สองเรา   ช่างดูอบอุ่นเสียเหลือเกิน

................
...................

ทั้งจินและคาเมะต่างรอ   รอแล้วรอเล่า   ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคาเมะสักที   จนเริ่มท้อใจ

จิน เราว่าอาจจะไม่ได้คลอดวันนี้ก็ได้นะ จินยังไม่ได้กลับไปเอาเสื้อผ้ามานอนค้างเไรหรอกนะ จินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนหอมแก้มฟอดใหญ่จากร่างเล็กแล้วออกไป

เฮ้อ เมื่อไหร่จะออกมาสักทีนะ แม่อยากเห็นลูกใจจะขาดแล้วนะ จะเป็นหญิงหรือชายอะ มือบางลูบลงที่ท้องเบาๆ ใบหน้าที่แสดงออกถึงความรักและความห่วงใยนั่น คงถึงเวลาแล้วสินะ คาเมะที่เหมาะสมจะได้เป็นแม่คน

อ๊ะ ปวด อึก หม...อ จากมือบางที่วางอยู่บนท้องเบาๆ กลายเป็นกดหนักๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงอาการปวดรุนแรง ร่างเล็กไม่รอช้ากดเรียกพยาบาลมาทันที

ไม่นานคาเมะก็เข้าสู่ห้องผ่าตัดด้วยความวุ่นวายของนายแพทย์และนางพยาบาลที่เตรียมของกันจ้าละหวั่น   ตอนนี้ในความคิดของร่างเล็กนึกถึงแต่คนที่รักที่สุดเท่านั้น     จิน   รีบมาที   เรากลัวเหลือเกิน



.

คุนอาฮะตอนนี้ผมอยู่โรงพยาบาลที่มันอยู่แล้วยะฮะ มันเข้าห้องผ่าตัดไปแล้วด้วย...... บทสนทนาถูกส่งผ่านกันด้วยเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็ก   ใบหน้าที่ฉาบไปด้วยรอยยิ้มบางๆช่างดูเย็นยะเยือกอะไรเช่นนี้   รอยยิ้มนั่น   รอยยิ้มแห่งความชั่วร้าย!

ครับ   ผมทราบแล้ว   มันจะไม่ได้เห็นหน้าจินอีกแน่นอนฮะ   ขอบคุนมากครับสำหรับตัวยา สิ้นบทสนทนากับปลายสายร่างเล็กนี้ก็เพียงแต่รอ   รอโอกาสที่จะทำลายโลกเล็กๆที่สวยงามนั่นด้วยมือของตัวเอง

.................
....................

ห้องที่ดูเหมือนราวกับจะเงียบงัน   ตั้งแต่ให้คาเมะอยู่ที่โรงพยาบาล   ก็มีแต่ตัวเค้าละมั้งที่กลับมา   แม้จะไม่บ่อย   แต่ตัวเค้าเองก็ยังรู้สึกได้ถึงความรักความรู้สึกมากมายในห้องนี้   กลับมาทีไร กับห้องๆนี้จะให้ความรู้สึกดีเสมอ  
อ๊ะ   ไม่ได้สิ   คาเมะรออยู่นี่นา   รีบไปดีกว่า ร่างสูงจัดแจงของเสร็จก็รีบออกจากบ้านทันที   เนื่องด้วยกลัวว่าร่างเล็กจะเป็นห่วง

.
.
.

ในห้องฉุกเฉินที่เคยวุ่นวายตอนนี้กลับมีเพียงเสียงของนายแพทย์หนุ่มและเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของร่างเล็ก

หมอฮะ   ผมปวด   ปวดท้องฮะคุณหมอ.....ช่วยผมด้วย เสียงของความทรมานยังคงรุมเร้าภายในห้องฉุกเฉิน   ร่างเล็กที่พยายามทำตามที่หมอสั่งทุกอย่าง

คุณคาเมนาชิ   คุณได้ลูกแฝดนะ เป็นชายหยิงน่ารักซะด้วยสิ เสียงนายแพทย์กล่าวราวกับจะแสดงความยินดีให้กับร่างเล็กกับจูเนียร์น้อยอีกสองคน

ในที่สุด   ก็ได้ออกมาลืมตาดูโลกสักที   ลูกของเรา   ลูกของเรากับจิน   นึกได้แค่นั้น   สติก็ดับวูบด้วยความอ่อนเพลีย   แต่รอยยิ้มก็ยังไม่ห่างหายไปจากใบหน้า

คาเมะถูกย้ายเข้ามาในห้องพักพิเศษ   แม้เจ้าตัวจะหลับใหลอยู่   พุงที่อุ้ยอ้ายก็ดูแฟ่บลงทันตา   หลังจากที่ได้เอาลูกแฝดจากท้องของร่างเล็ก

................
...................

แกร๊ก   เสียงประตูถูกปิดลงเบาๆเพื่อไม่ให้ผู้ที่อยู่ในห้องรู้ตัวซะก่อน  

หึหึ   ถึงเวลาแล้ว จินจะต้องเป็นของเค้าแค่คนเดียวเท่านั้น     โชองสาวเท้าเข้าไปที่เตียงผู้ป่วยซึ่งมีร่างเล็กคาเมนาชิหลับใหลอยู่!!

ร่างเพรียวล้วงหยิบสิ่งของบางอย่างออกจากกระเป๋า   ดูคล้ายจะเป็นน้ำอะไรสักอย่างสีม่วง   ก่อนจะหยดมันลงไปที่อวัยวะบางส่วนของร่างเล็ก

ลาก่อนคาเมนาชิ   หึหึ รอยยิ้มเย็นถูกฉาบบนใบหน้าสวย   ก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไปอย่างใจเย็น   แค่รอเวลา   เวลาที่มันตื่นขึ้นมา   และตัวยาออกฤทธิ์

..............
.................

ภายในห้อง   ร่างเล็กที่เริ่มรู้สึกตัวขยับตัวน้อยๆ   ขยี้ตาเบาๆ   โดยหารู้ไม่ว่าเป็นการทำให้ตัวยาซึมลึกเข้าไปอีก   คาเมะลืมตาขึ้น &nbsองไปยังเบื้องหน้า   เพดานที่ดูเลือนราง   ก่อนจะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนรอบดวงตาราวกับเข็มทิ่ม

อ้า.......ตา......ตาของคาเมะ.......เกิดอะไรขึ้น ร่างเล็กควานหาที่กดสัญญาณเรียกคนเข้ามาช่วย นายแพทย์และนางพยาบาลต่างก็รีบวิ่งมาที่ห้องทันที

เกิดอะไรขึ้น   เป็นอะไรคุณคาเมนาชิ   หมอถามด้วยอาการเป็นห่วง   ก็ร่างเล็กที่อยู่ในเคสของเค้า   เพิ่งคลอกบุตรได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

หมอฮะ   ตาของผม   แสบ   แสบมากเลย   อ้า ไม่รอช้านายแพทย์เข้าตรวจทันที   แล้วก็ต้องตกใจนัยน์ตาเบิกกว้าง   พร้อมสั่งนางพยาบาลพาร่างเล็กเข้าห้องฉุกเฉินด่วน!!

เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง   นายแพทย์พาร่างเล็กกลับเข้าห้องพักเดิมพร้อมกับข่าวร้ายที่กำลังจะกล่าวในไม่ช้านี้  

หมอฮะ   ผมเป็นอะไรฮะ   หมอ   บอกผม แม้ความเจ็บปวดจะหายไปแล้วแต่ความกังวลยังคงมีอยู่   กลัวในสิ่งที่หมอจะบอก   ร่างเล็กที่ตอนนี้มีผ้าบางๆพันตาอยู่โดยรอบ


2 B CoN

หมดคำแก้ผ้า(ตัว)

ติดเกม   ออดิชั่นสนิท + ชอคเรื่องจิน

หายตัวพริบตาไป 3 เดือน

คนอ่านคงหายไปหมดแล้วสินะ

แต่ก็นะใกล้จบแว้วอะ

ไม่ล้มเลิกหรอกความตั้งใจที่จะรวมเล่ม

คอมเม้นให้ด้วยนะคะ

มาลงก่อนวันเกิดตัวเองวันนึงเหอๆ